Niemand in de Eerste Kamer wilde (durfde?), dus ik mocht. Het bijwonen van de verkiezingen in Zimbabwe zou wel eens gevaarlijk kunnen zijn, werd gezegd.
Het beroep op de verborgen Heldin in mij kon ik natuurlijk niet naast me neerleggen. Dus vertrok ik, op eigen risico, met honderdvijftig andere waarnemers uit de Europese Unie richting Zimbabwe, het land van de landbezettingen, het land waar dertienduizend mensen de afgelopen maanden te maken hebben gehad met politiek geweld, het land waar dertig leden van de oppositie gedood zijn, het land van gewelddadige intimidaties en bruut geweld. Een land ook waar de helft van de bevolking werkloos is en waar per dag duizend mensen in de leeftijd van 16-25 jaar aan aids sterven.
Verder lezen/Read more Zwerven in Zimbabwe.
