The day after .....

| 1 reactie

Het kandidatencongres heeft gesproken. Ik sta niet op de lijst. Het zij zo. Het was een drukke, spannende, slopende, maar ook leuke dag.
‘s Morgens al vroeg in de trein, richting Amersfoort. Sara blijft thuis, ze heeft haar eerst break-dance les en maakt zich zorgen of dat wel kan, 1 dag na het zetten van haar tattoo. Ik krijg van haar een gelukspoppetje mee en een klein kadootje, open te maken na afloop. Om de pijn te verzachten of het succes te vieren.

Tijdens de gezamenlijke treinreis wordt er door de GroenLinksers uit Den Haag volop gespeculeerd over de afloop. Haalt Pitstra het? Haalt Rabbae het? Er wordt druk getelefoneerd over het nog in te dienen ordevoorstel om pleitrondes in te stellen. Pleitrondes moeten er echt komen is het algemene gevoel in mijn coupé. Vera is druk bezig een stukje over mij te schrijven. Ik zit lekker en wacht af wat er komen gaat.

Bij binnenkomst in de Flint wordt er flink gefolderd door de kandidaten en hun aanhangers. Ook Den Haag deelt een folder uit waarin ik word aangeprezen voor plek 14. Er heerst een soort zenuwachtige drukte.

Al direct na opening van het congres, haalt het ordevoorstel voor pleitrondes het niet. Sprekers krijgen in de algemene ronde 1 minuut spreektijd. Dat is niet gunstig voor mij. Waarschijnlijk val ik ongeveer weg in het geweld van de rondes. Blijft over het
drie-minuten-interview met de kandidaten.
Daarin zal ik van mijn beste kant moeten laten zien. Spannend.

De algemene pleitronde wordt na 10 sprekers al tamelijk saai: allemaal verhalen over hoe goed elk van die mensen is, en wat ze allemaal aan goeds gedaan hebben, en dat dan anderhalf uur lang. Ik geloof het wel.
Tom Pitstra zit naast me en houdt zorgvuldig bij wie voor wie pleit. Eindelijk is de ronde voorbij en kan het stem-kastjes-feest beginnen.

De eerste drie kandidaten worden door Astrid Feiter, Opzij journaliste, uitgenodigd voor een interview van 3 minuten(!) op het toneel. Daarna volgt de stemming.
Het is geen verrassing dat ze alle drie met overgrote meerderheid gekozen worden. Wat wel een verrassing is, is dat Marijke Vos de meeste stemmen van de drie krijgt…

Daarna volgen de interviews met de kandidaten die beschikbaar zijn van 4 tot en met 6. Het wordt dan spannend voor Mohammed Rabbae. Op plek 4 heeft hij geen schijn van kans. Wijnand Duyvendak wordt met een overtuigende meerderheid gekozen. Dit betekent dat het congres het advies van de kandidatencommissie netjes volgt. Ook op de plekken 5 en 6 gebeurt dat. Het vuurwerk komt, zo dat al komt , na de lunchpauze.

Bij de stemmingen na de lunch blijkt, dat het congres echt volgzaam is: het lukt Rabbae en Pitstra niet om een plekje op de lijst te krijgen.
Dan mag ik voor mezelf gaan pleiten in het drie-minuten-interview.
Dat verloopt heel goed, al zeg ik dat zelf. Er kwam zowaar applaus op mijn “ weg met ontwikkelingssamenwerking en op naar een nieuw ministerie Internationale Samenwerking en Duurzame Ontwikkeling”. Dat ik trots op Sara’s tattoo ben, doet het ook goed. Maar het mag niet baten. Ook voor mij geldt bij de stemming dat het congres de advieslijst volgt.
Ik probeer het tot plek 20. Twee keer heb ik in de eerste stemronde van 6 of 7 kandidaten de meeste stemmen, maar moet ik het afleggen in de tweede ronde als het gaat om de keuze uit twee. Het is niet anders.

Naderhand, buiten de zaal, word ik aangesproken door allerlei mensen die het jammer vinden dat het niet me gelukt is een plaats op de lijst te krijgen. Ook mijn vriendje Jesse van 12 uit Enschede, die speciaal voor deze gelegenheid naar het congres was gekomen, baalt ervan.
Hij vond mijn presentatie goed, alleen dat stukje over Sara : “ …nou ,dat was wel zoooo stom…” .

In de trein op weg naar Enschede word ik door een GroenLinkser uit Apeldoorn, en later nog een paar keer door anderen, gecomplimenteerd met m’n persoonlijke presentatie. Daaraan heeft het dus in ieder geval niet gelegen.

Conclusie: dit keer heb ik me degelijk voorgesteld aan het congres. Nu nog wat meer werken aan landelijke bekendheid, en dan op naar de volgende keer…

Ans.

1 reactie

Hoi Ans,

Jammer dat ik niet op het congres aanwezig was,je had mijn stem absoluut gekregen, niet dat die ene stem misschien geholpen had, maar toch!
Mischien over 4 jaar, gaan we er samen voor!
Op dit moment probeer ik zoveel mogelijk mensen in Elburg e.o. voor GroenLinks te winnen, ik moet zeggen het lukt me aardig en het is heel leuk om te doen. Mensen doen vaak zo geheimzinnig over waar ze op stemmen, en als je dan zelf heel open over allerlei politieke zaken praat komen ze vanzelf ook wel los. Ik heb op dit moment 2 van onze kinderen die voor het eerst mogen stemmen. Heel boeiend om met hen van gedachten te wisselen over de verschillende partijen en visies die ons land kent. We hebben vaak hele discussies ook met de vriendenkring die er bij hoort. Ik vind het heel jammer dat Elburg geen GroenLInks fractie kent. Het was allemaal weer zo voorspelbaar, CDA,Christenunie en SGP(brrrr!)Maar ook hier geldt: wie weet over 4 jaar! kunnen we hier wat aan veranderen.He, als je nog eens zin hebt om je geboortestadje te bezoeken, kunnen we misschien samen wat afspreken,lijkt me heel leuk!

maar voor nu, een heel fijn paasweekend toegewenst en mischien tot horens!

groetjes
Bertha

Laat een reactie achter

Dagboek Archief

Aangedreven door Movable Type 4.38