Op bezoek bij ……….. de vrouwen van Srebrenica.

| 1 reactie

(onderdeel Fact finding missie in Kroatië, Bosnië-Herzegovina en Servië)

Op mijn Balkan - reis kwam ik in Sarajevo en dus, onvermijdelijk uiteraard, ook bij de vrouwen van Srebrenica terecht.

De vrouwen wachten me op voor een flatgebouw. Ze zijn boos en erg teleurgesteld. Tijd om me voor te stellen en de gebruikelijke beleefdheden uit te wisselen is hier niet. De groep stort direct haar verhalen over mij uit en ze buitelen ermee ook over elkaar heen. Schrijnende verhalen zijn het. Verhalen die je met een gevoel van machteloosheid overspoelen.
Verhalen over de Nederlanders die de Serviërs niet hebben tegengehouden toen die hun mannen vermoordden. Elk van deze vrouwen heeft wel iemand verloren.

De vrouwen hebben zich georganiseerd in vier verschillende groepen. Ik spreek met vertegenwoordigsters van twee van die groepen. Het is me daarbij niet echt duidelijk waarom er verschillende vrouwengroepen zijn. Het lijkt iets te maken te hebben met de keuze van een voorzitter.

Een flink aantal vrouwen zit diep in de problemen. Grote problemen. Ze wonen momenteel in een buitenwijk van Sarajevo, in flats van gevluchte Bosnische Serviërs en Kroaten. Omdat momenteel het terugkeerprogramma begint te lopen. betekent dit dat de vluchtelingen uit Sarajevo weer terugkeren naar huis. En dus naar de flats die nu bewoont worden door deze vrouwen. Zij moeten dus weer elders een onderdak zien te vinden. Vervangende woonruimte wordt wel aangeboden, maar die vervangende woonruimte is in deze omgeving niet altijd ook de gewenste woonruimte. Een aantal vrouwen moet nu verhuizen naar een vluchtelingencentrum en wil dat niet want in zo’n centrum woont een hele familie in één kleine kamer.

Een aantal vrouwen wil wel terug naar Srebrenica en vertrekt in de toekomst, als hun huizen opgeknapt zijn, ook zeker daarheen. Het zijn vooral de ouderen die terug willen. De jongeren zijn sceptischer: zij willen niet terug, zijn bang voor represaillemaatregelen van de Serviërs en willen hun kinderen niet in Republika Srpska naar school sturen. De lesstof op de scholen is doorspekt met nationalistische leuzen en staat vol haat tegen andere religieuze groepen. Daar komt nog bij dat de vooruitzichten op een baan nihil zijn. De werkloosheid in heel Bosnië-Herzegovina is hoog. En een baan vinden op het platteland is nog moeilijker dan in de stad.

De vrouwen voelen zich verlaten en belazerd : door de internationale gemeenschap, door de autoriteiten en door die Nederlanders die hen moesten beschermen in de enclave. Ze willen weten wie er verantwoordelijk is voor de massamoord.

Ik schaam me, als Nederlandse en als lid van de internationale gemeenschap, en voel me echt helemaal machteloos.
Ik heb dan ook geen enkel weerwoord. Wat kun je anders zeggen dan dat ze helemaal gelijk hebben? Nederland en de internationale gemeenschap heeft ze in de kou laten staan. Inderdaad. En laat ze nog steeds in de kou staan.
Want het geld voor de herstelprogramma’s voor huizen droogt op; jaarlijks wordt er door de internationale gemeenschap steeds minder geld beschikbaar gesteld aan de opbouw van de Balkan, aan het stabiliteitspact.

Inwendig word ik woedend op die super-bekrompen-domme Nederlandse politiek. Want het is toch zeker van de gekke dat er geen parlementaire enquête over Srebrenica is gekomen? Met het verstrijken van tijd veeg je immers de morele verantwoordelijkheid niet zo maar even onder het vloerkleed! Zo’n enquête kan juist verhelderend, zelfs helend werken. En Nederland heeft wat uit te leggen: aan de nabestaanden van Srebrenica, maar ook aan onszelf.

Ik luister naar de verhalen, berg ze op in m’n hoofd, veeg de tranen uit mijn ogen, omhels een aantal vrouwen en neem een videoband in ontvangst.
Voordat ik in de auto stap hoor ik iemand cynisch zeggen dat het schijnt dat die Nederlanders veel geld beschikbaar hebben gesteld aan de vrouwen van Srebrenica, maar dat deze groep daar geen cent van gezien heeft. Is dat waar? Niet waar? Ik weet het niet. Deze vrouwen hebben in ieder geval recht op onze steun en solidariteit. En dat verdienen ze ook. Zeer zeker.

Terug in Nederland blijk ik niet de enige te zijn die in de ban van Srebrenica is geraakt.

Ans

1 reactie

Beste Ans,

Ik vind het een prachtig tekst wat je hier geschreven hebt. Het is helaas heel tereurig wat ze in Srebrenica gedaan hebben maar ja daar konden wij niks aan doen. Dat moest onze regering doen en dat hebben ze niet gedaaan waarom? Omdat het moslims waren. Ik vind dit echt kut. En dan willen ze de verantwoordelijkheid vermijden door om de kabinet te verlaten. Is dit een oplossing? Nee.

Laat een reactie achter

Dagboek Archief

Aangedreven door Movable Type 4.38