september 2002

Belarus heeft geen gast status meer in de parlementaire assemblee. Deze status wil het land graag terugkrijgen, maar dan moeten ze wel aan een aantal voorwaarden voldoen. Ik was lid van de ad-hoc commissie die in juni het land bezocht. Zie voor dat verslag, Report to the visit in Minsk. We zagen geen reden de gaststatus terug te geven. Er zijn nog steeds veel verdwijningen in het land, er is geen vrije pers, de mensenrechtensituatie is slecht, het juridisch apparaat functioneert niet.
Kortom, Belarus blijft nog even in de wachtkamer van de parlementaire assemblee.

Hieronder volgt mijn bijdrage aan het plenaire debat.

Servië en Montenegro willen graag lid worden van de Raad van Europa. De Raad staat daar, in principe welwillend tegenover, maar stelt in haar rapport “Federal Republic of Yugoslavia’s application for membership of the Council of Europe”, een aantal voorwaarden.

Het is altijd discutabel of zo’n land lid kan worden. Er is nog veel mis met de mensenrechten in Servië en Montenegro. Hetzelfde geldt voor meer landen die lid zijn geworden van de Raad. De vraag is dan of je de Federale Republiek buiten kunt sluiten, terwijl je landen als Bosnië-Herzegovina, Armenië en Azerbijan (om er maar een paar te noemen) wel binnen hebt gehaald.
Gezien de stemming in de Assemblee zou ook deze aanvraag wel gehonoreerd worden.
De hoogste tijd voor mij om te kijken of ik met een amendement nog verbeteringen aan kan brengen over de positie van homoseksuelen in het strafrecht.
Mijn amendement heeft het niet gehaald. Opmerkelijk is het antwoord van de heer Sudarenkov. Homoseksualiteit wordt nog altijd gezien als iets tegennatuurlijks. Er is nog steeds veel werk aan de winkel als we het over de rechten van homo’s en lesbiennes hebben.

In de Raad van Europa wordt regelmatig gesproken over Tsjetsjenië en de mensenrechten situatie aldaar. Ik maak me regelmatig boos over de slappe houding van de parlementaire assemblee. De assemblee herhaalt zichzelf keer op keer, zegt dat de mensenrechtensituatie slecht is, maar onderneemt vervolgens geen actie. De rapporteur, Frank Judd (voor de Engelsen onder ons: Lord Judd) probeert met bezwerende formules het conflict keer op keer minder erg voor te stellen dan het is en ons (de assemblee) te overtuigen dat gesprekken tussen Russische parlementariërs en de Raad van Europa waardevol en constructief zijn.
Dat kan wel zo zijn, maar de situatie in Tsjetsjenië is er niet door verbeterd. Juist een mensenrechtenorganisatie, zoals de Raad van Europa, zou geen boodschap moeten hebben aan deals tussen Rusland en de VS inzake terrorismebestrijding, maar zich volop moeten richten aan de taak die ze zichzelf gesteld heeft, het aan de kaak stellen van grove schendingen van mensenrechten.
Hier onder volgt mijn bijdrage aan de plenaire discussie.