Op bezoek in de vrouwengevangenis van Kabul

| Geen reacties

Vrouwen die weglopen bij hun man kunnen hier vier tot vijf jaar gevangenisstraf krijgen. Loop je weg en trouw je met een ander dan is je straf zeker zeven jaar.

Vandaag gaan we op bezoek in de vrouwengevangenis WOLAYAT, onderdeel van een groter complex. Bij de poort moeten we onze papieren laten zien. Het was niet gemakkelijk om toestemming te krijgen. Het gevangeniswezen valt onder de verantwoordelijkheid van drie ministeries: Justitie, Binnenlandse Zaken en Nationale Veiligheid. In de vrouwengevangenis zitten 25 vrouwen die veroordeeld zijn, 20 vrouwen die net gearresteerd zijn en 3 vrouwen over wie nog geen uitspraak is gedaan. Samen met hen zitten 35 kleine kinderen gevangen.

Het is een drukte van belang als we de poort door zijn. Er lopen veel mensen rond op zoek naar een advocaat, naar het kantoor waar ze stempels moeten halen, of naar hun familie. Om in de vrouwengevangenis te komen moeten we na de poort wachten voor een kleine deur waar gewapende bewakers staan. Eenmaal daardoor komen we via een smalle, donkere gang bij het kantoor van de directeur. Dat is een kleine gedrongen vrouw die ons hartelijk welkom heet met thee, nootjes en caramels.

Registreren en stemmen
Gabriella, onze tolk, vertelt het doel van ons bezoek aan de gevangenis. Vlasta en ik zijn gekomen om te kijken of de vrouwen in de gevangenis geregistreerd zijn en of het voor hen mogelijk is om te stemmen bij de komende presidentsverkiezingen. De eigenlijke reden - althans voor mij - is om te kijken hoe de leefomstandigheden voor deze vrouwen uitzien. Stemmen lijkt me het allerlaatste waar deze vrouwen zich mee bezighouden.

Vrij veel vrouwen (33 van de 48) hebben zich geregistreerd als kiezer. Maar op dat moment wisten ze niet waar de registratie voor was. Ook de directeur had geen idee. Zij dacht dat registreren en stemmen hand in hand gingen en is dan ook verbaasd dat er daadwerkelijk gestemd kan gaan worden, met een keuze uit meer kandidaten.

Weglopen, overspel en beschuldigd van moord
De meeste vrouwen worden beschuldigd van weglopen van hun echtgenoot, al dan niet in combinatie met overspel. Ook zijn er vrouwen die in drugs hebben gehandeld. Vijf vrouwen worden verdacht van moord op hun man.
De directeur is vrouw die meeleeft met haar gevangenen. Ze vertelt over een vrouw die de doodstraf zou krijgen vanwege moord op haar echtgenoot. Het leek er echter sterk op dat de echte moordenaar haar had aangegeven. De directeur geloofde de vrouw en heeft ervoor gezorgd dat ze, met hulp van een internationale NGO, in beroep ging tegen de uitspraak. Uiteindelijk is ze vrijgesproken.

Na de koekjes en de nodige koppen thee gaan we de cellen langs. De gevangenis ziet er schoon uit. De cellen (kamertjes met een raam dat uitkijkt op de binnenplaats) zijn klein en staan vol met bedden. Er zitten minimaal twee vrouwen in een cel en maximaal 15. De vrouwen kunnen zich wel vrijelijk bewegen van de ene cel naar de andere en naar de binnenplaats. Op de binnenplaats wordt de was gedaan.

De vrouwen zitten op hun bed in de cel. Aan spijkers aan de muur hangen plastic zakken met de persoonlijke bezittingen. Het zijn voornamelijk jonge vrouwen die hier zitten. Mooie jonge vrouwen.

Nadija
Nadija, een jonge vrouw met een baby van 8 maanden vertelt hoe ze hier verzeild is geraakt. Haar man sloeg haar meerder keren per dag. Toen ze 8 maanden zwanger was, is ze het huis uit gevlucht. Ze was bang dat haar man haar zou vermoorden en de baby in haar buik zou dood maken. Ze vluchte naar het huis van haar broer. Haar man heeft haar gevonden en aangegeven bij de politie. De baby is in de gevangenis geboren. Zij zelf heeft een gevangenisstraf van vier jaar gekregen. Op mijn vraag of ze wekelijks bezoek krijgt antwoord ze ontkennend. Haar eigen familie schaamt zich voor haar en komt niet langs. Van haar schoonfamilie heeft ze niets te verwachten, temeer omdat de baby een meisje is. Meisjes zijn niet interessant voor de familie.
Nadija verdient wat bij in de gevangenis door af en toe de taken van andere vrouwen over te nemen. Ook komt er regelmatig een internationale NGO langs. Ze leren de vrouwen hoe ze bijvoorbeeld sieraden kunnen maken en kopen die sieraden vervolgens op.

Zohra en Rina
Zohra en Rina zijn twee vriendinnen die in afwachting zijn van hun proces. Op een mooie dag gingen ze samen met hun echtgenoten buiten Kabul picknicken. Er kwamen een aantal mannen langs die de vrouwen lastig begonnen te vallen. Hun echtgenoten pikten dat niet en het kwam tot een gevecht. De politie werd er bij gehaald en het eind van het liedje was dat Zohra, Rina en hun echtgenoten gearresteerd werden. De anderen bleken familie te zijn van een invloedrijke man in de omgeving. Zohra klaagt
emotioneel over het rechtssysteem in Afghanistan. Wat doet ze hier? Er is drie jaar tegen hen geëist. Rechtvaardigheid? Wat presidentsverkiezingen?

''Ik kies voor iedereen die mij hier uit deze ellende kan halen", zegt ze.

Woest
In de laatste cel zitten vijftien vrouwen op de grond. Op het enige bed in deze ruimte zit een vrouw met felle ogen en haar twee dochtertjes. Ze is woest op alles en iedereen. Op het corrupte rechtssysteem in Afghanistan, op Karzai die niets doet om verandering in hun situatie te brengen, op het leven. Ze is ook kwaad op ons. Wat doen wij hier? Wat gaan wij doen om deze situatie te veranderen? Ze is het zat om elke keer bezoek van vreemden te krijgen en voelt zich als een opgesloten beest in de dierentuin, waar iedereen maar langs komt om aapjes te kijken en vervolgens nooit meer iets van zich laat horen. Gabriella vertaalt alles rustig. Als we weggaan, verdwijnt alle woede uit haar gezicht en voor ons staat een mooie, trotse en toch ook zelfverzekerde vrouw.

Op de binnenplaats komen we een vrouw tegen die onder de blauwe plekken zit. Ze vertelt dat ze heeft geprobeerd te ontsnappen, maar is gepakt en bont en blauw geslagen.

Aangeslagen verlaten wij de gevangenis.

Laat een reactie achter

Dagboek Archief

Aangedreven door Movable Type 4.38