Week 1: via Islamabad naar Kabul

| 1 reactie

Eindelijk is het zover. Vrijdag 3 september onderweg van Amsterdam naar Kabul. Op het vliegveld ontmoet ik de andere field experts. Amsterdam is het ontmoetingspunt. De field experts komen uit verschillende Europese landen; Estland, Tsjechië (2), Letland, Finland, Oostenrijk, Zweden (2), Denemarken (2), Polen, Spanje en Italië. Er zijn 2 Nederlanders;
Anne-Marieke en ik. Iedereen is blij dat we eindelijk weggaan. Het is een spannende onderneming, niet alleen voor ons maar ook voor het thuisfront.

Afganistan Week 1 - Klik voor vergrotingWe vliegen met Pakistan Airlines naar Islamabad. In het vliegtuig heerst een tropische temperatuur. Bloedheet dus. Ik zit naast Anne-Marieke. Zij is een ervaren reizigster van Pakistan airlines en heeft de nodige voorzorgsmaatregelen genomen op deze non-alcoholische vlucht. Wij zijn een van de weinigen die een glas heerlijke rode wijn drinken bij ons diner.

In Islamabad is het een drukte van belang. Bij de overstap naar Kabul moet eerst al onze bagage uitgecheckt en daarna weer ingecheckt worden. Een gedoe, maar er raakt niks zoek. Nu nog afwachten of we ook dat geluk hebben in Kabul.

Kabul airport: tanks en lange mouwen

Het is een vreemde gewaarwording om aan te komen op Kabul airport. Door het vliegtuigraampje vang ik een glimp op van de tanks van ISAF. Welkom in Afghanistan, welkom in een vernield land, welkom in ........
Het vliegveld is verwaarloosd. De bagageband werkt niet. Maar iedereen vindt alle bagage. Jette, de Deense, heeft ons gewaarschuwd niet naar mannen te kijken, geen mannen aan te raken en onze sjaals om te doen. Goedbedoeld advies wat er alleen maar toe leidt dat ik me hoogst ongemakkelijk voel. Ik ben niet de enige. Ook de anderen lopen wat verdwaasd rond. Die sjaal doe ik wel over mijn schouders, maar niet over mijn haar. Het is in Afghanistan niet wettelijk verplicht voor vrouwen om het haar te bedekken. Het wordt aan iedereen overgelaten om die afweging zelf te maken, afhankelijk van hoe je je in een bepaalde situatie voelt. Lange blouses met lange mouwen!

Kabul: auto's, burka's en helikopters

Afganistan Week 1 - Klik voor vergrotingKabul is een grote, stoffige stad met veel auto's. We staan 's morgens en 's avonds in de file. Ik durf onderweg geen man aan te kijken, terwijl wij een grote bezienswaardigheid zijn. De eerste dagen zijn erg onwennig.
Het enige wat we van de stad zien is de weg van het hotel naar de EU compound waar we onze briefings hebben.

Op straat zijn nog steeds veel vrouwen in burka's. Zoiets weet je van tevoren, maar het is toch een schok het in het echt te zien.

Op dinsdag verhuis ik van hotel Continental naar mijn guesthouse Ariana. Er zijn 12 kamers en het heeft een prachtige tuin.
Mijn kamer is prima. Het zijn er eigenlijk twee, een slaapkamer en een veranda met toegang tot een grote, maar simpele badkamer. De muizen vinden mijn kamer ook interessant. Gisteravond zag ik een muis via het gordijn naar beneden komen. Dat was even schrikken.

Kabul lijkt ogenschijnlijk rustig, maar is het niet echt. Eergisteravond (donderdag 9 september) zijn er 4 raketten op Kabul afgevuurd. Voor zover ik begrepen heb is er niemand gedood en waren er vier gewonden. Vandaag zag ik veel ISAF soldaten in tanks door de stad rijden. Iedereen is "on high alert".

Afganistan Week 1 - Klik voor vergrotingHet EU Kabul team heeft ons de eerste paar dagen prima opgevangen en ons uitstekend gebrieft, vooral de briefings over de veiligheidssituatie namen veel tijd in beslag. Ook kregen we al onze communicatiemiddelen. Ik heb nu dus een GSM, een Thoraya (= een satelliet telefoon), een radio, een helm en een kogelvrij vest. Nu zijn de laatste 3 items niet echt belangrijk voor Kabul, maar de teams in Jalalabad, Gardez en Kamdahar zullen dat zeker nodig hebben. Jan (mijn Tsjechische partner)en ik hebben ook al een auto, chauffeur en tolk. In de auto wordt binnenkort nog een radio geïnstalleerd. Nu moet ik alleen nog alle procedures uit m'n hoofd leren voor het geval ik op stel en sprong hulp nodig heb.

Start van het werk

Eergisteren zijn Jan en ik met het eigenlijke werk begonnen. We hebben onze eerste presidentskandidaat geïnterviewd. Een hele belevenis. Dat vond de tolk kennelijk ook, want hij is 's middags ziek naar huis gegaan en belde gisterochtend dat hij de komende twee weken ziek zou zijn. Waarschijnlijker is dat hij een betere baan heeft gevonden met meer uitdagingen.

Omdat ik in Kabul blijf is het belangrijk het werk continu af te stemmen met het core team. Jan en ik zijn dan ook dagelijks aanwezig bij de coördinatievergaderingen.

Op dit moment is het 'druk' in de lucht. Er vliegen een paar helikopters rond. Ik voel de wind van de wieken door het open raam.

Welkom in Kabul. Welkom in Afghanistan.

[Meer foto's op fotopagina]

1 reactie

Hoi Ans,
Wij volgen je belevenissen in Afghanistan met aandacht en zijn alweer benieuwd naar je volgende verslag. Interessante foto's ook. Hopelijk blijft het veilig! Veel succes met je missie.

Groeten en sterkte van je buurmannen.

Laat een reactie achter

Dagboek Archief

Aangedreven door Movable Type 4.38